Site Loader

Nedaleko od Bigorskog manastira, idući prema Debru, nalazi se njegov metoh. Manastirski kompleks, posvećen svetom Đorđu Pobedonoscu, nalazi se na obali Debarskog jezera, u selu Rajčica. Manastir je smešten u čarobno lepom mestu, koje se ne zove slučajno Rajčica: neponovljive čarolije ovog kutka prirode navode na misao da valjda upravo tako izgleda raj.

Istorija manastira

Pretpostavlja se da je manastir bio osnovan početkom XVI veka kao metoh Bigorskog manastira svetog Jovana. Ipak tačnim datumom izgradenja crkve i manastirskih konaka se smatra 1835. godina, kad je iguman Bigorskog manastira bio Arsenije od Galičnika. Unutrašnji živopis crkve je nastao od 1840. do 1852. godine. Freske u hramu svetog Đorđa pripadaju epirskim živopiscima i čuvenom Diču Zografu.
U manastiru je živelo bratstvo i poštovao se ustav do 1945. godine, kad je monaštvo bilo zabranjeno od strane vlasti, nakon čega je manastir bio pretvoren u konjušnjicu. Sve do 1999. godine manastirski kompleks, osim crkve, je bio u ruinama, ali zahvaljujući inicijativi Bigorskog igumana Partenija, uz podršku bratstva, manastirje bio obnovljen, kao i monaštvo u njemu. Sada u manastiru živi monaško sestrinstvo.

U manastiru u Rajčici u posebnom malom kovčegu se čuva deo moštiju svetog Đorda – čestica njegove ruke. Kovčeg, koji je smešten u specijalnu raku, napravljen je u Solunu i urađen od srebra u obliku ruke. Sa jedne strane je pozlaćen, sa druge ukrašen cirkonima i rubinima.

Zamimljive činjenice o manastiru

U pravoslavnom svetu manastir svetog Đorda je poznat po tome, da se u njemu izrađuju mitre – krune, koje čine deo odežde pravoslavnih episkopa i nose se na najsvečanijim bogosluženjima. Mitre, izrađene u manastiru svetog Đorda, nose ne samo makedonske vladike, nego i bugarski, srpski, crnogorski, grčki, rumunski arhijereji, kao i arhijereji Vaseljenske patriaršije u Carigradu. U rukama manastirskih majstorica simbolički se otelotvoruje duhovna lepota i mudrost crkvenih očeva. Otkako su monahinje Rajčice dobile ovo neobično poslušanje i blagoslov za njega, napravile su više od petsto izuzetnih mitri, čime su ne samo obezbedile makedonske vladike i episkope, nego i stekle poverenje Vaseljenskog patrijarha, episkopa svih balkanskih zemalja, Rusije, Amerike, Azije, čak i Afrike.

Umetnost izrađivanja mitri se neuporedivo izdiže nad bilo kojim običnim zanatom. Svaki detalj mitre ima određeno značenje. Na stranama mitre se obavezno prikazuju slike četiri jevanđelista: Mateja, Jovana, Luke i Marka. Na vrhu mitre se nalazi krst, a na čelu je vizantijski dvoglavi orao, koji simbolizuje jedinstvo crkvene i svetovne vlasti pod istom carskom krunom: u svoje vreme patrijarh i car su stvarno vodili državu zajedno.

Boja mitre, kao i boja ćele crkovne odežde, takode ima simbolički smisao. Na praznik, posvećeni mučeniku, obično se oblače odežde crvene boje, na praznike posvećene Presvetoj Bogorodici, odežda je plave boje; zelena boja je simbol Svetog Duha, karakteristična za odežde koje se nose za Trojicu, odnosno Duhove. Mitre se vezu zlatnim i srebrenim žicama, ukrašavaju se cirkonima, kristalima ili biserima.

Po obilasku metoha Bigorskog manastira usledila je vožnja do albanske obale Ohridskog jezera.

Odgovori

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Obavezna polja su označena sa *